Berichten

Intens ouderschap.

Wie een hoogbegaafd kind heeft, weet: het is meestal niet de slimheid die voor de problemen zorgt. Het is niet de feitenkennis. Niet het altijd maar meer willen weten. Het zijn niet de vragen die je kind stelt, of inmiddels al geleerd heeft om niet meer te stellen. Het is niet de Saa(aaaaaaaahhhhhh!!!)aaiheid van alles. Het probleem zit hem niet op cognitief niveau.

Oh, ja, voor een deel wel:

Een kind dat niet voldoende wordt uitgedaagd, komt niet voldoende tot leren. Lesstof op maat is cruciaal om onderpresteren bij hoogbegaafde kinderen te voorkomen.

Maar dat is School. En hier, in deze blog, heb ik het niet over school. Niet over compacten en verrijken, niet over hogere leerdoelen en projectmatig werken. Ik heb het over jou, als ouder, in contact met je kind. En dan is het niet de slimheid die voor de grootste uitdagingen zorgt.

Het is de intensiteit.

Kinderen zijn spiegels.

Iedere ouder heeft triggers in contact met zijn of haar kind, vaak voortvloeiend uit eerdere ervaringen.

  • Misschien triggerden de slapeloze nachten van je baby eerdere momenten dat je je wanhopig voelde: “Ik kan dit niet!”
  • Misschien zorgde je aanhankelijke dreumes soms voor een beklemmend gevoel of voelde je boosheid bij je alwéér-niet-luisterende (of: niet-gehoorzame?) peuter. “Niemand luistert ooit naar mij!
  • Misschien voelde je schaamte bij de publiekelijke driftbui van je kleuter.
  • Misschien voelde je zelftwijfel bij je pre-puber. Heus, je weet wel dat je niet de méést stomme mama óóit bent… maar oh. Niet lief zijn, niet aardig gevonden worden… ook dát kan een trigger zijn, als je als kind zelf vooral Lief & Aardig werd geacht te zijn.

Het is misschien niet leuk, maar wel heel normaal dat je kind op je pijnpunten duwt. Je wordt geconfrontreerd met je eigen zelfbeeld, met overtuigingen en opvattingen die je -onbewust- uit je eigen jeugd hebt meegenomen. Door je ervan bewust te worden, kun je ernaar kijken. Wat wordt er in mij geraakt? Klopt het wat ik denk? Is dit ‘van nu’ of speelt er oud zeer mee in mijn reactiepatronen? Metavragen die zelden zo simpel zijn als ze hier nu staan, juist ómdat we emotioneel getriggerd zijn geraakt. Het kan hard werken zijn. Altijd al, voor iedere ouder. “This parenting thing is so easy! said no parent ever”…

Spiegels keer tien.

Maar dan heb je een hoogbegaafd kind. Een slim kind, ja, maar meer nog: een intens kind.

Bij hoogbegaafde, en dus intense, kinderen komt de wereld binnen. In ideeën, concepten, gedachten, beelden. In gevoelens, stemmingen en sferen. In woorden, in geluiden, in licht en in donker. In hardheid. In zachtheid. In alle complexiteit en intensiteit van ons bestaan. Er is een voortdurende wisselwerking tussen (de rijkgevulde) Binnenwereld en (de volop-waargenomen) Buitenwereld.

Ze hebben hoogten en diepten die weinig mensen (her)kennen: in hun denken, in hun voelen, in hun handelen, in hun Zijn.

Altijd. Overal. Dat wil zeggen: ook ’s nachts (weinig slaap nodig, onrustige nachten, veel te verwerken, dromen / nachtmerries, moeite in slaap te vallen, volle hoofdjes, een immer actieve geest). Ook bij het opstaan (vroeg wakker, meteen AAN en volle bak vooruit). Ook aan de keukentafel. Ook bij het tandenpoetsen. Ook op een kinderfeestje. Ook bij muziekles. Ook tussen mensen waar ze geen connectie mee voelen. Ook als ze lijfelijk moe zijn. Ook als ze gaan logeren. Ook als ze liever thuisblijven.

Ook als ze behoefte hebben aan autonomie, en altijd autonomer dan kan / mag / ‘maatschappelijk gangbaar is’ of ‘bij hun leeftijd past’.
Ook als ze zich niet serieus genomen voelen. Ook als ze tegen ‘onrechtvaardige’ regels en grenzen aanlopen. Ook als ze zich niet gehoord voelen. Ook als ze zich veroordeeld voelen. Ook als ze zich moeten conformeren (maar dat niet willen. Niet kunnen. Niet doen.) Ook als ze zich anders en eenzaam voelen. Ook als ze je vertellen wat goed, maar vooral ook: niet goed voor hen is. Als ze je hard danwel zacht laten weten: “Dit past niet bij mij.”

Ieder kind heeft unieke behoeften. Bij hoogbegaafde kinderen liggen deze behoeften regelmatig buiten de gestelde parameters van onze maatschappij. Ze rammelen aan ‘hoe het hoort’ en daarmee ook -hard- aan jouw verwachtingen, overtuigingen, ervaringen.

“Mag ik desondanks volledig MIJ zijn?”

Ze zijn je spiegel, maar dan keer tien.

En jij, als ouder van zo’n intens, hoogbegaafd kind?

Jij ziet het allemaal: het kind dat zoekend, worstelend, dansend, twijfelend en standvastig zijn weg naar buiten baant. Je helpt het sturen: jóuw kind dat vloekend en tierend en huilend en lachend en bruisend en zingend zijn eigen pad zoekt.

Ze willen zoveel. Ze kunnen zoveel. Maar oh: wat ben jij nodig, lieve ouder. Om hen te leren die intensiteit te (h)erkennen, te eren en te leren kanaliseren. En om, in dat prachtige en soms stormachtige proces zelf te blijven staan. Met al jouw triggers. Al jouw moeheid en je moeite. Al jouw bagage, ervaringen, pijn. Maar ook: met al jouw talenten, al jouw vaardigheden, al jouw geleerde lessen. Met alles wie jíj bent.

Jij bent de begeleider op het pad van jouw kind. Niet om hen te leren hoe ze met hun slimheid kunnen omgaan, maar om hen te zien, in én met al die intensiteit, en te zeggen:

“Ik zie je en ik hou van je. Altijd. Overal. En onvoorwaardelijk veel.”

Je hoogbegaafde kind is je spiegel keer tien. Een uitdagend, stormachtig, groots, machtig mooi proces. Dat wil zeggen: als je durft te kijken.

Durf jij?

***

Het opvoeden van een kind dat het leven zo intens beleeft, vraagt om bewust ouderschap. Klinkt mooi, is het ook. Maar makkelijk? Dat zeker niet (altijd). Merk je dat je hier graag eens over wilt praten? Avalena is er ook voor jou. Ik hoor graag wat ik voor je kan betekenen.

Woman in broken mirror

Hallo Maatschappij

Hier ben ik dan. Ze noemen me Hoogbegaafd. Ik weet dat het klopt, maar ik noem mezelf niet graag zo. Mensen hebben er zo’n beeld bij. Jij hebt er zo’n beeld bij. Bij mij.

Hoogbegaafd. Dan zal ik wel heel slim zijn.

Of juist heel zonderling. Die nerd. Die jongen die de hemel gaat bestormen. Het meisje dat van wiskunde houdt. Degene die altijd met zijn neus in de boeken zit. Of juist, die ene persoon die nooit ergens voor hoeft te leren. Eén keer met mijn ogen knipperen en ik kan alles. Weet alles. Altijd, overal. Ik ben immers Hoogbegaafd.

Het is niet zo. Ik weet niet alles.

Ik kán niet alles. En hoe graag ik ook de wereldproblematiek zou willen oplossen, de kans is groot dat ook ik niet DE oplossing zal hebben. Waarom niet? Omdat ik weet wat ik niet weet (en dat is véél!). Omdat Alles met Alles samenhangt, en juist dát is wat ik zie. De wereld in al haar veelzijdigheid, al haar complexiteit, al haar verscheidenheid. Er is zelden één antwoord. De wereld is zoveel complexer dan dat, hoe ingewikkeld die boodschap voor velen ook is.

Jij maakt het graag zwart-wit, Maatschappij.

Door mij neer te zetten als De Nerd, De Zonderling, De Arrogante, De Allesweter reduceer je mij tot één klein aspect van wat hoogbegaafdheid zou kúnnen zijn – al dan niet aangedikt, verdraaid of niet-kloppend bij mij als persoon. Door me één zelfstandig naamwoord te geven, vergeet je te kijken naar mij als geheel. En weet je? Ik weet dat het zo werkt in deze maatschappij. Ik verwacht niet van je dat je me Ziet, omdat ik weet dat je me niet kúnt zien.

Maar het doet wel pijn.

Als ik voor een moment je ogen denk te mogen ontmoeten, alleen maar om te merken dat het -toch weer- jezelf was die je zag.

Je denkt te weten wie ik ben. Maar wie ben ik dan, als je mij niet kunt zien?

Hoogbegaafd noemen ze mij.

Of, als ze dat niet weten: Anders. Die Nerd. Die Betweter. Dat drukke kind. Die gevoelige jongen? Die rare. Labels zonder inhoud, als je mijn naam niet kent.

Je denkt te weten wie ik ben. Maar als je niet verder kunt kijken dan je eigen vooroordelen, zul je steeds alleen jezelf zien.

Ik heb je lief, maatschappij. Voor alles wat je bent en vooral: voor alles wat je zou kunnen zijn. Ik zie je potentie en geloof in je kracht. Zul je ooit hetzelfde zeggen over mij?

Eén ding is zeker:

We hebben nog een lange weg te gaan.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Herkenbaar? Meer weten? Contact?
www.avalena.nl

Groep jonge mensen

Samen Hoogbegaafd gaat van start!

Er bestaan andere kinderen zoals jij

“Er bestaan zelfs káártjes over mij!” zegt ze. Ik zie haar ogen groter worden. “Niet alleen kaartjes”, zeg ik. “Er bestaan andere kinderen zoals jij.”

Voor veel hoogbegaafde kinderen is het een wonderlijke ontdekking: ze zijn níet de enige die denken zoals zij. Zo ‘gek’. Zo beeldend, associërend, invoelend. Zo anders.

Ze snappen het zelf ook niet. Want ze hebben heus wel vrienden (soms, vaak, meestal). En het is best oké in de klas (op zich, soms, een beetje.) Maar het is zo saai. En zo simpel. En zo …zucht… hoe leg je dat nou uit?

Omgaan met anderen

Soms zijn ze bang om fouten te maken. Of om dom gevonden te worden. Of juist: om het beter te weten dan anderen. Want: horen ze er dan nog wel bij? Horen ze er überhaupt wel bij? Veel hoogbegaafde kinderen hebben (wel eens) de ervaring gehad als (Te) Anders te worden beschouwd, met alle gevolgen van dien.

Klaarwakker de nacht in

En dan dat hoofd! Het ratelt en grapt en associeert en springt van de hak op de tak. De hele dag door. Het staat nooit, nooit, nóóit stil. (Bijna nooit dan.) Regelmatig stopt het ook ’s avonds niet, als ze eigenlijk willen (of moeten) slapen. Omdat ze nog zo nadenken over alles wat er die dag is gebeurd. Of: omdat er angsten zijn waar ze zich niet zo goed raad mee weten. Omdat ze zich zo goed kunnen voorstellen hoe het is als dit-of-dat gebeurt. Hoe vreselijk dat zou zijn.

Spiegels voor elkaar

Hoogbegaafde kinderen zijn intense (be)levers. Ze zijn, vrijwel zonder uitzondering, bekend met zelftwijfels, faalangst en enig besef van anders-zijn. Ze kennen vaak sterke emoties, die ruimte nodig hebben om begrepen en verwerkt te worden. Het zijn -tegen de heersende verwachting in- vaak geen zonderlinge kinderen: hoogbegaafde kinderen kunnen behoorlijk sociaal zijn. Maar dat levert -helaas- niet altijd het begrip op dat zijzélf nodig hebben.

Hoogbegaafde kinderen hebben spiegels nodig. Spiegels om, via de ander, zichzelf in te kunnen herkennen. “Dit ben ik. En zo mag ik zijn.” Plekken om andere hoogbegaafde kinderen te kunnen ontmoeten. Want ja: “Er bestaan andere kinderen zoals jij.”

Wees heel welkom bij Samen Hoogbegaafd. De eerstvolgende groep start op zaterdagochtend 19 maart (6x, +/- om de drie weken) in het Bolwerk, Ravelijn 55 in Apeldoorn. Meld je aan via het contactformulier.

Tot ziens!

Wanneer de scholen starten

Wanneer de scholen starten.

Vol hernieuwde moed pak je je rugtas. Misschien gaat het dit jaar anders. Misschien wordt het nu beter. In een andere klas. Met een andere leraar. Een schooljaar ouder, een schooljaar wijzer en een hele zomer waarin je adem hebt gehaald.

De wil om te leren weer hebt gevoeld.

Wanneer de scholen starten.

Je stapt de klas in. Zoekt een plekje. Nog even denk je: “Kom maar op!” maar al in de eerste week voel je het weer. Hoe het was. De sááiheid van alles. De kloof met je klasgenoten. Geen aansluiting. Geen begrip. Niet gehoord. Niet gezien.

En daar is ook de angst, de boosheid, het verdriet, de onmacht, de frustrátie. Dat je weer een heel jaar moet. Dat je nóg een heel jaar moet. Zonder uitzicht op anders. Zonder uitzicht op beter. De moed is inmiddels tot diep in je schoenen gezakt. Lusteloos. Lethargisch. Bored-out.

En dan moet het schooljaar nog beginnen.

Geloof jij nog dat het anders kan?
Ik wel.

Wees welkom, lieve hoogbegaafde leerling. Of eigenlijk: lief hoogbegaafd jong mens, met zoveel kwaliteit en zoveel potentie. Ik weet hoe moeilijk de start kan zijn. En ik zie je. In je worsteling, in je onmacht, in je ongeloof.

Avalena is er voor je. Ik ben er voor je.

Met al mijn vertrouwen in jou.

Stuur je me een berichtje? Dan kijken we samen hoe het anders kan.

De wereld in het klein

“Ik haat jou echt, jongen!” Zojuist heeft de degene aan wie de uitspraak is gericht, zijn vierde muizenschedeltje gevonden. Dit wordt hem niet in dank afgenomen door zijn tafelgenoot, die hard zijn best doet om in al het uilenballengepluis zijn eigen muizige bouwpakket bij elkaar te sprokkelen. Zijn opbrengt is niet eens karig. Hij vindt werveltjes, bekkenbeentjes, achterpootjes en zélfs een incidenteel schedeltje. Maar geen víer, hoe hard en hoe enthousiast hij ook pluist.

Bad luck. Soms zit er gewoon niet meer in, hoe hard je ook je best doet. Je hebt simpelweg ‘de mindere* kaarten’ toebedeeld gekregen. En hoe ga je daar dan mee om?

* ‘Minder’ is natuurlijk een subjectief begrip. Maar als je doel is om veel muizenschedeltjes te vinden, dan baal je wanneer de kopjes niet rijkelijk in jouw uilenbal terug te vinden zijn.

Omgaan met teleurstelling

“Ik haat jou! Ik haat jou echt, jongen!” De negenjarige pechvogel maakt zijn ongenoegen duidelijk kenbaar. Wat had híj graag diegene willen zijn die een schedeltje had ontdekt…

In een split second analyseer ik de situatie. De hoogbegaafde ontvanger reageert stoïcijns. De hoogbegaafde zender heeft, ondanks zijn muizenis, een grote glimlach op zijn gezicht. Er hoeft duidelijk niet gedeëscaleerd te worden – deze twee zijn cool met elkaar. Mooi. Toch vind ík het nog niet oké.

Sterke emoties verwoorden

“Die uitspraak vind ik best heftig”, zeg ik daarom. “Kan je dat ook anders zeggen? Volgens mij bedoelde je het als grapje, maar het is toch niet erg aardig zo.

“Ik hou van je!” roept de pechvogel nu naar zijn tafelgenoot. Vrolijk, en overduidelijk niet écht boos. Aardig om te zeggen, inderdaad, maar ik vind zijn nieuwe woorden een béétje te veel van het goede. Hij mag immers best recht doen aan zijn eigen teleurstelling – bij voorkeur zonder daarmee een ander zijn geluk te misgunnen. Veel tijd om daarop door te gaan is er echter niet. The lucky one strikes again met wéér een prachtig muizenbotje. “Ik háá…” reageert de pechvogel. Hij stopt abrupt en weet even niet hoe verder.

“Wat fijn voor je dat je weer zoiets moois hebt gevonden!” vul ik aan. “Echt heel leuk! Dat gun ik je héél erg.” We lachen, overdrijven, maken er een grapje van. Daarna kijken we samen naar alles wat híj al gevonden heeft. Verschillende soorten muizenbotjes prijken op zijn blad. “Ik ben de expert!” roept hij enthousiast. Het muizenpluis vliegt me om de oren.

Hogere emotionele wiskunde

Steeds weer wil ik kinderen meegeven dat er niets mís is met hun emoties. Ook niet als ze sterk zijn. Ook niet als ze er soms hard, bot, ongemakkelijk, onhandig, plompverloren of juist nog nauwelijks uitkomen. Het geeft aan dat ze nog niet weten hoe het anders kan. En juist dat kunnen we oefenen.

Daarbij geldt: intens belevende kinderen hebben intens gevoelde emoties. Natúúrlijk komt dat er sterk uit. Soms op een manier die we niet wenselijk vinden. Dan kunnen we gedrag bijsturen zonder het kind en diens emotie te veroordelen. Want het gaat niet om veroordeling, boosheid of misgunnen. Het gaat niet om goed of fout. Dat is even simpel als bevrijdend. Want dan hoeft niemand te worden veroordeeld, en niemand te worden gehaat. Het kan, met een beetje training, allemaal naast elkaar bestaan.

Voor veel mensen is dit hogere emotionele wiskunde. Maar als een negenjarige het kan leren, kunnen we het allemaal. Dat vind ik een heerlijk hoopvolle gedachte.

Het is even simpel als bevrijdend:

Niemand hoeft te worden veroordeeld. Niemand hoeft te worden gehaat. Onze emoties kunnen, met een beetje training, allemaal naast elkaar bestaan.

 

* * * * * * * * * * * * * * *

Lukt het je hoogbegaafde kind om zijn sterke emoties te reguleren? Vind je het soms lastig om onwenselijk / intens gedrag bij te sturen? Als je wilt, kijk ik graag met jullie mee. Stuur me meteen een mail of kijk eerst bij het uitgebreide aanbod (voor kinderen, voor jongeren, voor ouders.)

Hoe is jouw kind hoogbegaafd?

Modellen, schema’s en theorieën

En dan blijkt je kind hoogbegaafd te zijn. Je leest erover. Komt waarschijnlijk in aanraking met ‘het Delphi-model‘, waarin hoogbegaafdheid (m.i. bijzonder goed) wordt gedefinieerd. Je leest boeken, verdiept je in kenmerken en ‘symptomen’, leert over onderpresteren, faalangst en misschien zelfs wel over de overexcitabilities (‘prikkelgevoeligheden’ / superstimulatieve gebieden of welke Nederlandse term er ook maar aan gegeven wordt) van Kazimierz Dabrowski. Je weet nu meer over hoogbegaafdheid dan het gros van de wereldbevolking. Dat is ontzettend waardevol!

(G)een handleiding bij hoogbegaafde kinderen

Maar weet je ook wat hoogbegaafdheid voor jouw kind betekent? Welke prikkelgevoeligheden jouw hoogbegaafde zoon of dochter precies wel en niet heeft, en in welke mate? En, als je dat dan weet, weet je dan ook HOE het zich uit? En op welk moment? In welke situatie? (Hoe) herken je de prikkelgevoeligheden in het dagelijks leven? Zie je de kruisverbanden tussen de overexcitabilities – heb je al kunnen achterhalen hoe de ’te prikkelen gebieden’ elkaar beïnvloeden?

Soms lijken we te willen dat er één handleiding is voor alle hoogbegaafde kinderen en jongeren. Jammer, maar die is er niet. Hoogbegaafdheid ziet er steeds weer anders uit. Als er één ding is dat je nog kunt of wilt leren over hoogbegaafdheid, dan is het wel dit: er zijn geen twee hoogbegaafde kinderen hetzelfde, zoals er simpelweg geen twee mensen hetzelfde zijn. Dat is niet ineens anders wanneer een kind of jongere hoogbegaafd blijkt te zijn.

Een voorbeeld:
Twee hoogbegaafde kinderen scoren hoog op de intellectuele, emotionele en psychomotorische overexcitability. Toch ziet hun kleurenpalet er heel anders uit. Ze verwerken prikkels op dezelfde gebieden diepgaand (=overeenkomst), maar wát hen prikkelt en hóe zich dat uit is individueel bepaalt (=verschil). Soms zit er overlap in, soms zal het verschillend zijn. Begeleiding moet alleen daarom al maatwerk zijn.

Hóe is jouw kind hoogbegaafd?

Want heel leuk, al die theorie. Maar dan komt de praktijk. Jouw kind, met zijn of haar eigen cognities, strategieën, gedragingen. Met zijn of haar eigen interesses en energiebalans. Met zijn of haar eigen ervaringen uit het verleden. En dat allemaal samen bepaalt hóe jouw kind hoogbegaafd is, en of er -en zo ja: waar- begeleiding bij nodig is.

Hoe is jouw kind hoogbegaafd?
(Of, als je het aandurft, hoe ben je het eigenlijk zelf?)

* * * * * * * * * * * * * * *

Wil je doorpraten over dit onderwerp? Ik ben maandelijks te vinden in het Bolwerk tijdens de gratis open inloop ‘Hoogbegaafd in Apeldoorn‘. Je mag me ook een mail sturen.

Hoogbegaafdheid een ‘Lonely Road’?

Buiten regent het, maar binnen bruist het. Met prachtige muziek op de achtergrond werk ik stap voor stap aan mijn 21-items-tellende Avalena To-Do List. Ik heb zoveel fijne ideeën voor de komende maanden, variërend van lezingen over hoogbegaafdheid tot gratis open inloop voor ouders tot speciaal aanbod voor hoogbegaafde jongeren.

Dit alles natuurlijk naast de specialistische begeleiding aan hoogbegaafde kinderen, voor wie de gangbare structuren en systemen een behoorlijke uitdaging kunnen zijn. Vind daar je weg maar eens in als je zes bent, of acht, of elf en niet zomaar ‘past’ in wat we als samenleving nou eenmaal ooit allemaal hebben bedacht.

Hoogbegaafdheid is meer dan ‘gewoon heel slim zijn’

Er is nog een wereld te winnen op het gebied van hoogbegaafdheid. Natuurlijk in praktische zin, maar vooral ook qua bewustwording. Want het gaat om zoveel meer dan ‘gewoon heel slim zijn’. Wanneer je weinig begrepen wordt (en/of jezelf niet leert begrijpen), wanneer je weinig aansluiting vindt, wanneer je vastloopt op school, verdwijnt in onderpresteren, rebellie en/of sociale wenselijkheid… dan kan het een behoorlijk eenzame weg zijn. Daarom is het zo belangrijk dat je de juiste mensen op je pad treft. Als hoogbegaafd kind. Als hoogbegaafde jongere. Als ouder-van een hoogbegaafd kind.

Want het hoeft niet zo eenzaam te zijn. En het hoeft ook geen last te zijn.

We hebben nog een wereld te winnen. Maar dat is het mooie: dat kan ook.

Buiten regent het. Binnen bruist het. Er is zoveel dat ik vanuit Avalena, met al mijn collega’s van GelukkigHB, en alle betrokken ouders, leraren, open-minded mensen en alle hoogbegaafde kinderen en jongeren zelf, kan doen.

Hoogbegaafdheid een lonely road? Niet als we het samen doen!

Ervaar jij (of je kind) het momenteel wel als een eenzaam pad? Je bent van harte welkom om contact op te nemen. Ik ben bereikbaar via www.avalena.nl/contact. Vanaf september kun je ook langskomen tijdens het gratis open inloopuur ‘Hoogbegaafd in Apeldoorn’ in het Bolwerk, Ravelijn 55, iedere tweede vrijdag van de maand om 10:00 uur.

Gratis open inloop: Hoogbegaafd in Apeldoorn

Iedere tweede vrijdag van de maand vindt de gratis open inloop ‘Hoogbegaafd in Apeldoorn’ plaats in Wijkcentrum Het Bolwerk, Ravelijn 55 (trap of lift omhoog naar de eerste verdieping, ruimte 2).

De eerstvolgende inloop is vrijdag 13 september tussen 10:00 en 11:00 uur.

De open inloop is bedoeld voor iedereen die vragen heeft over hoogbegaafdheid. Misschien ben je ouder van een (vermoedelijk) hoogbegaafd kind, ben je zelf (mogelijk) hoogbegaafd of ben je gewoon geïnteresseerd in dit onderwerp. Vooraf aanmelden mag, maar is niet nodig.

De inloop is gratis en de koffie staat klaar!

Heb je een vraag, overweeg je begeleiding, wil je eens kennismaken? Je bent van harte welkom. Ik ontmoet je graag!

 

Butterfly

Avalena aanwezig op Open Dag bij Cocoon Club

Zaterdag 11 mei zet de Cocoon Club in Apeldoorn haar deuren open. Aangezien ik deze ruimte gebruik voor groeps- en individuele begeleiding, zal Avalena ook aanwezig zijn op deze Open Dag. Vanaf 10:00 uur staan de thee en de koffie klaar. Je bent van harte welkom!

Wat is er bij Avalena te vinden?

Tijdens de Open Dag, die de naam ‘Vlinder Festival’ draagt, zal ik de hele dag aanwezig zijn voor praktische vragen, diepgaande gesprekken, vage twijfels en geniale ideeën.

(En ook voor geniale vragen, vage gesprekken, diepgaande twijfels en praktische ideeën.)

Ofwel: Je kunt bij me terecht voor algemene informatie en advies.

Daarnaast heb ik ook wat speelgoed bij me. Kinetisch zand. Potloden.
Misschien neem ik ook de programmeermuis mee of doen we het Edisonspel. Ken je dat niet? Geeft niets. Het is leuk en leerzaam tegelijkertijd – voor jong en oud.

Je mag natuurlijk ook alleen even kennis komen maken. Voel je vrij.

Van 11:30-12:30 uur en van 14:00-15:00 uur geven Sylvia Esquivel (Relax Kids Coach) en ik samen de les ‘Op Avontuur!’. Dit is een speelse bewegings- en ontspanningsles voor kinderen.

(En hun ouders?! Meedoen is toegestaan!)

Zijn jouw kinderen niet (allemaal) hoogbegaafd of hoogsensitief? Geen probleem. Ook voor hen is de les geschikt.

Wat kun je verder allemaal doen tijdens de Open Dag? 

Tijdens het Vlinder Festival kun je, naast de lessen van Sylvia en mij, gratis dynamische yoga-, Feldenkrais- en Tai Chi-lessen volgen. Daarnaast is er een Ayurvedisch specialist aanwezig. Ook worden er Thaise massages en ademsessies aangeboden. Wil je meer weten over de precieze tijden? Kijk dan even op de website van Cocoon Club.

Léonie de Dreu, Ursula Bouwmeester, Isabel Westerhof, Sylvia Esquivel en Gunita Bauere zijn naast de lessen ook aanwezig op het Festival zelf. Heb je vragen? Spreek ze aan!

Wat je verder nog moet weten over het Vlinder Festival

Datum: Zaterdag 11 mei van 10:00 t/m 15:00 uur.
Locatie: Cocoon Club, Deventerstraat 130P in Apeldoorn.
Prijs: Gratis entree, gratis parkeren, gratis lessen, gratis koffie/thee, gratis gesprekken. Helemaal gratis dus.
Geschikt voor: ieder gezinslid (0-100) met interesse in hoogbegaafdheid of hoogsensitiviteit, (mindful) bewegen, persoonlijke ontwikkeling, bewust eten en/of speelse activiteiten.

Tot zaterdag!

Kan je zaterdag niet langskomen, maar wil je toch graag contact? Stuur dan een mail via het contactformulier.

Je eigen weg vinden

Ik vertrek. De deur uit. Tempo, want de wind is koud, de lucht dreigend en mijn voeten doelgericht. Er is een bus te halen. Ik word in Zwolle verwacht.

Ondertussen, elders in het land en zelfs daarbuiten, doen velen het anders en toch basaal hetzelfde: Vertrekken. De deur dichtslaan. Koers zetten naar Zwolle. Ook zij worden verwacht.

Warm onthaal

Als we er zijn, wacht ons een warm onthaal. Met brownies en koffie, thee voor wie wil. Met een map vol kennis en een warme knuffel. “Welkom! Fijn dat je er bent.”

Studiedag Hoogbegaafdheid

Luisteren, delen, inspireren en geraakt worden

Oude bekenden, nieuwe gezichten, gedeelde interesses. We zijn hier, op het GelukkigHB-opleidingscentrum, al zo veel vaker geweest, en toch komen we steeds terug. Waarom? Om onszelf te voeden met nieuwe ideeën, praktische tips, toepasbare kennis. Om te horen van anderen hoe het met hen gaat, hoe zij begeleiden, wat hun ervaringen zijn. We luisteren, delen, inspireren en worden geraakt, niet in de laatste plaats door de prachtige film ‘Rise’, waarin jongeren vertellen wat het voor hen betekent om (zeer) hoogbegaafd te zijn.

Het is: je weg vinden in een wereld die jou niet altijd begrijpt en die jij niet altijd begrijpt. Het is: je weg vinden in je eigen binnenwereld, die intens en diepgaand, complex en veelzijdig is. Het is: die weg vinden.

We zien hoeveel verschillende gezichten hoogbegaafdheid heeft, en hoeveel gelijkenissen tegelijkertijd. We weten al zoveel. We weten nog zo weinig. Er is nog zoveel meer te leren.

De waarheid over hoogbegaafdheid

Soms lijkt hoogbegaafdheid een feestje. Zo slim, dat kan toch alleen maar een voordeel zijn? Soms lijkt hoogbegaafdheid een last. Zo’n kloof met andere mensen, dat kan toch alleen maar een nadeel zijn? De waarheid is: het is allebei en geen van beide. Hoogbegaafdheid is intens, kansrijk, onmogelijk, hobbelig, zoekend, fantastisch, onconventioneel, vervullend, zinloos, interessant, uitdagend en zingevend – een gave en een opgave ineen. Het is dit alles en niets van dit alles. Het is tegenstrijdig en verenigbaar. Het is een zoektocht met een einde, en dan gewoon weer een nieuw begin.

In Rise zien we uitzonderlijk hoogbegaafde jongeren die worstel(d)en met hun leven, en gaandeweg hun vorm vinden. Niet via de gebaande paden, niet zonder slag of stoot. Maar wel: op het ritme van het kloppen van hun hart.

Het is hoopgevend en uitnodigend tegelijkertijd. Ieder kind gaat op zijn of haar eigen manier om met het gegeven hoogbegaafd te zijn. Vanuit Avalena (standplaats: Apeldoorn) laat ik hen die eigen weg zoeken, terwijl ik een stuk met hen oploop. Ondertussen doen mijn collega’s hetzelfde op zoveel andere plekken in het land. Samen lopen we op het ritme van het kloppen van ons hart.

Zachtjes laten landen

De studiedag is ten einde. Ik vertrek. De deur uit. Tempo, want de wind is koud, de lucht dreigend en mijn hoofd vol. De ervaringen van de dag sijpelen nog dagen na.